Christel slijpt gereedschap
Christel (26) is van beroep slijper. Ze slijpt gereedschap dat in de bouw en meubelindustrie gebruikt wordt. Zagen, boren, frezen, na een behandeling van Christel is alles weer als nieuw. "Het werk van slijper is iedere dag anders", vindt Christel. "Elk stuk gereedschap is anders, de beschadigingen zijn verschillend. Elke keer moet ik iets nieuws bedenken om de boel weer op te lappen."
Eerste meisje
Christel: "Ik zat als eerste meisje op de afdeling vmbo-metaal van Reggesteyn, een grote scholengemeenschap in Rijssen, Twente. Ik kwam van 4 mavo. In mijn eindexamenjaar wilde ik overstappen naar het vmbo. In de metaalklas zaten alleen maar jongens en dat was altijd zo geweest. Maar de school stond wel heel open voor mijn overstap. De metaaldocent heeft heel erg z'n best gedaan voor me. Hij was meteen enthousiast. Hij kwam bij ons thuis om alles te bespreken. Daarna heeft hij met de klas gepraat om mijn komst voor te bereiden. Ik ben hem heel dankbaar. Ik wil niet zeggen dat ik met open armen werd ontvangen door de jongens, maar het leek er wel een beetje op. Dat had mijn docent dus mooi voor elkaar gekregen."
Horloges en klokken
Na het vmbo kon Christel naar de mts. Maar ze had al zoveel praktijk op het vmbo gehad dat ze opzag tegen de theorievakken van de mts. Daarom besloot ze op zoek te gaan naar een meer praktijkgerichte vervolgopleiding. Dat werd het ROC Zadkine, vakschool voor edelsmeden, juwelier en toen nog uurwerktechnieken, in Schoonhoven. Daar zat ze met twee andere meiden in haar klas van totaal twaalf leerlingen. Christel leerde er verschillende graveertechnieken, ze maakte sieraden en repareerde en restaureerde horloges en klokken. Christel: "Ik ben dol op precisiewerk, dus ik koos voor de klokken. Na mijn eindexamen ben ik gaan werken in een atelier. Daar repareerden we hele dure, mechanische horloges. Horloges, soms wel zo duur als een huis! Maar na een aantal jaren wilde ik weer eens wat anders. En zo werd ik slijper."
Lekker in bad
"Als klein meisje ging ik al mee naar het werk van mijn vader. Hij werkt in de staalbouw. En ik speelde veel met Lego. Ik was altijd dingen aan het bouwen. Ik was ook nooit bang voor vieze handen. Tijdens m'n werk heb ik een stofjas aan en een veiligheidsbril op. En m'n lange blonde haar omhoog. Na een week hard werken heb ik wel vieze handen. Maar dan ga ik gewoon lekker in bad weken. Beetje crème op m'n handen. Dan kun je je panties weer aantrekken, hoor", zegt Christel.
Trots
Christel is er trots op dat ze zulk leuk technisch werk doet. "Ik switchte immers pas aan het eind van mijn mavo-opleiding. Ik kwam als enig meisje in een jongensklas. Ik heb toch mooi doorgezet en ik ben er zeker niet slechter van geworden. Dat vertel ik ook andere meiden, die erover denken om voor techniek te kiezen. Als je iets graag wil en denkt dat je het kunt, moet je het doen. En als een jongen het kan, kan een meisje het ook. Het is bovendien belangrijk dat je ouders en docenten je stimuleren. Dat was bij mij zo en dat heeft wel meegeholpen om te komen waar ik nu ben. Hebben je ouders of je docenten vooroordelen over de combinatie meisjes en techniek, dan moeten ze die gewoon overboord gooien. Nergens voor nodig. Meisjes zijn vaak zelfs beter in bijvoorbeeld de fijne techniek voor bijvoorbeeld ziekenhuisapparatuur. Meisjes en techniek gaan heel goed samen. Ik ben het bewijs."
|
